35 jaar en twee dagen zijn mijn ouders getrouwd. Vandaag vierden we het met een boottochtje over de Berkel en een middagje op het terras bij de Mallumse Molen en de kruidentuin in Eibergen.

In de kruidentuin heb ik ze even op de foto gezet. Ze gaven elkaar graag nog een kus.

Had ik vrij. Werden eindelijk mijn nieuwe Camperschoenen bezorgd. Heb ik het huurcontract voor mijn nieuwe appartement getekend. Ging ik thee drinken bij Rianne en lunchen bij Marja en de kinders. 

Zo'n blije kop als waar ik sinds maandag mee rondloop heb ik al een poos niet meer gehad. Het is een blije kop met een opklarend velletje omdat de schildklierpillen beginnen te werken. Een blije kop die niet meer op de bank moet liggen als zij thuis komt van het werk omdat de schildklierpillen beginnen te werken. Een blije kop die lekker aan het werk is en z'n plek vindt in het nieuwe werk. Een blije kop die -zoals het er nu voor staat- in september gaat verhuizen en dan eindelijk, eindelijk, eindelijk een appartementje heeft wat het met niemand hoeft te delen. Ik heb dertien jaar geleden het ouderlijk huis verlaten. Deelde eerst een appartement met één huisgenoot, ging weer even thuis wonen, kwam terecht in een studentenflat met acht huisgenoten, verhuisde vervolgens naar een half rijtjeshuis met inpandige buren en kan straks voor het eerst zeggen: dit is mijn huisje. En als ik de deur dicht doe, komt er niemand binnen als ik dat niet wil.

In gedachten heb ik het al ingericht. Het is 2 m3 groter dan mijn huidige woning maar met een heel andere indeling en daardoor wordt het toch nog passen en meten. Ik laat de grootste delen van de muren wit, maar heb ook plannen voor een donkerroze muur, een licht olijfgroene muur, een citroengele muur en een blauw-groene muur. Ik heb bedacht wat ik voor gordijnen wil (wit met zwarteblaadjesprint in de woonkamer, grasgroen in de slaapkamer). Verder ben ik nu al het papierwerk aan het verzamelen. Alleen nog een uittreksel uit het GBA en dan kan ik het indienen. Gelukkig is het gemeentehuis tijdens koopavonden geopend. 

Ik denk, ik plan en ik doe. Ik ben.

Wat een inspirerend weekend.

Gisteren op bezoek bij de familie Weick. Knuffelen met Otis, Ocker aan het huilen maken (hoewel ik er later achter kwam dat hij even om alles moest huilen en niet alleen om mij). Goed gesprek met Nienke en Marnix: wat een leuk gezin daar in het mooie Deventer! Ik vind het altijd heerlijk bij mensen bij wie het huis vol staat met dingen die hun leven illustreren en wat dat betreft is er heel veel te zien bij de familie Weick. Zo'n huis waar je je meteen thuis voelt. 

Vandaag ging ik naar Ietje in Mook. Ietje ken ik van mijn studie: ze was daar de eerst die ik sprak, zij en ik zaten samen op de vensterbank op de twaalfde verdieping van het Erasmusgebouw te kletsen en ik was al heel snel dol op haar. We zien elkaar soms heel lang niet en dan nemen we ineens weer contact op en dat was dus vorige week het geval.

Vandaag was een warm bad. Ietje en haar vriend Frans, logeerhond Gaia en ik dronken thee en aten heerlijke kruisbessenvlaai. Daarna kwamen Ietjes zoon, haar schoondochter en één van haar kleindochters en hebben we aan een grote familietafel gezellig zitten eten. Ook bij Ietje in huis is heel veel te zien. Ietje maakt zelf enorm veel moois, vooral etsen en kantwerk en zit vol met mooie verhalen. En daar luister ik graag naar.

Nu ben ik weer thuis. En buiten plenst het. Heerlijk. In mijn kop bruisen de ideeën.

Dat ik de foto op de cover fascinerend vind zal niemand verbazen. Rode haren en dreads, ik zou willen dat ik het was.

Wat mij misschien nog wel meer fascineert is dat twee boeken (beiden in uitgaven uit 2007) dezelfde foto op de cover hebben. De cover is dan ook de reden dat ik Ongehoorzaamheid meenam uit de bieb. Verder kon ik alleen maar een boek over schildklieraandoeningen vinden dat me aanstond. Volgende keer moet ik mijn boekenschriftje meenemen, boeken zoeken wordt veel makkelijker als ik een leidraad heb. Zo had ik zin in een Italiaanse schrijver, maar kon ik me -behalve Sandro Veronesi- geen naam heugen. En van Veronesi heb ik alles al gelezen.

Ik kan ook niet wachten tot de Arnhemse bieb in een ander gebouw komt. Het is er altijd zuurstofloos en benauwd, wat verschikkelijk dat wat een geweldige plek kan zijn in zo'n naar gebouw zit.

En nog een fijn nieuwtje: bij mij groeit van alles wat eetbaar is in de tuin, maar ook bij mijn zusje en haar vriend dient zich zomaar en voor niks allerlei lekkers aan: de kipjes Kerrie en Saté hebben allebei hun eerste eitje gelegd! We zijn heel trots.

Ik laat mijn haar groeien. En als het lang genoeg is en ik ben niet van gedachten veranderd (alllltijd een slag om de arm houden ), dan neem ik weer dreads.

Zo.

———————————————————————————————————–

En hoe kan ik nou mijn belofte vergeten… Mijn komkommers! Dit zijn komkommer 3 en 4. Komkommer 1 en 2 had ik iets te lang aan de plant laten zitten, waardoor ze nogal dik waren geworden. De cavia's vonden ze erg lekker. Deze ga ik zelf opeten. En het kopje en het kontje gaan naar de cavia's.

Verder in de tuin: pomodorotomaten!! Als ze mooi rood zijn, zal ik ze ook voorstellen.

Het bloggen voelt de laatste tijd als een verplichting. Ik maak amper wat mee en moet daarom graven naar een onderwerp. Vandaar dat ik steeds maar over de cavia's schrijf

Het komt gewoon omdat ik niet lekker in mijn vel zit. Of wel, maar maar een heel beperkte tijd. Acht-en-een-half uur per werkdag en dan ben ik de rest van de tijd op. Ik hang 's avonds wat op de bank en breng het weekend vooral luierend door (vorige week heb ik zo ongeveer de hele Family Guy-marathon op Comedy Central gekeken, deze week zijn The Simpsons aan de beurt). Natuurlijk kan ik wel met een vingertje wijzen naar de oorzaak: een nieuwe baan gecombineerd met een nog niet optimale dosis schildkliermedicijn. Vooral het tweede denk ik, want de werkdruk in mijn nieuwe functie ligt een stuk minder hoog dan in mijn oude functie (hoewel ik gewaarschuwd ben dat dat met de vakantietijd te maken heeft, maar dan kan ik mezelf goed inwerken).

Ik word er alleen zelf erg vervelend van. Ik lees over mensen die allemaal leuke dingen doen, zien, maken en meemaken en ik hang maar een beetje. Ik hou het nu maar een beetje zo: volgende week moet ik bloedprikken voor de schildklierwaardes en heb ik een afspraak met de huisarts en dan zal ik dit voorleggen.

Omdat er dus verder niks te vertellen valt, nog een foto van de cavia's. Die een hele woonkamer tot hun beschikking hebben, maar achter de koelkast kruipen. En een vraag: hoe pas ik het stukje over mezelf aan? Het stukje rechts dat begint met 'Ik dus'. Ik weet nog dat het heel erg weggestop is door web-log, maar ik kan het niet meer vinden. Terwijl 'Wiep' toch echt gewijzigd moet worden in 'Peer'. En de rest van de tekst ook wel een update kan gebruiken.

Nou, hier dus de beloofde foto. En een spannende aankondiging: misschien gaat mijn volgende blogje wel over mijn zelfgekweekte komkommer! Wat een spanning, wat een sensatie!

Omroep Gelderland

Ik fiets altijd via de Bethanienstraat en steek bij de verkeerslichten het Lange Water over. Zo ook vanmorgen om half acht.
Om acht uur werd er, een enkele tientallen meters van het fietspad, een dode man gevonden in de vijver.

Raar hoor, het idee dat hij daar waarschijnlijk al lag toen ik er langs fietste. 

Om de zoveel tijd vind ik mijn eigen haar-wiel opnieuw uit. En nu heb ik het weer helemaal gevonden. 't Is alleen een 'point of no return': henna.

Ik had wel eens van die verf van Henna gebruikt en ook een keer een 'kleurloze volumebehandeling' met henna, maar dat bracht me niet wat ik zocht (namelijk: helemaal niks). Maar toen ik zaterdag in de Sissy Boy stond te kletsen met een verkoopster daar en vroeg hoe zij haar haar zo'n mooie kleur rood kreeg en zij zei dat het met henna geverfd was, dacht ik: goh, laat ik het ook eens proberen. Dus flux, op naar De Tuinen voor een pakje henna. thuis een beetje gegoogled, een nachtje geslapen en toen durfde ik.

Ik heb twee uur met een kop vol henna onder een stuk alufolie gezeten. Met chemische verf jeukte het binnen no time aan alle kanten. Nu zag ik er wel uit alsof er een koe op mijn hoofd had gekakt, maar dat bleek minder erg dan de jeuk.

En ik ben zo blij met de kleur. Kijk eens hoe knal!

Wat heerlijk, al weer weekend! De week is voorbij gevlogen. Ik vermaak me ernstig op de nieuwe afdeling. Het werk is een stuk minder hectisch dan op het call center. De radio staat aan en er wordt regelmatig een mopje meegezongen. Geintjes worden er ook veel gemaakt. Zo kan ik aan S. het beste vragen: "Mag ik je twee vragen stellen", als ik een vraag stel, want anders wordt die vraag al als de vraag gezien. En toen ik vreesde dat T. iets raars met mijn thee ging doen, vroeg ik om een kopje thee in een papieren bekertje (en kreeg ik dus een porselijnen kopje met heet water dat in een papieren bekertje was gedrukt). 

Verder ging ik deze week Peer ophalen. Hij is erg leuk, maar hij moet nog wel een beetje uit zijn schulp kruipen. Ik vraag me ook af of hij al wel twee is of toch jonger. Dat is vooral omdat ik hem -in vergelijking met meisjePleun- zo klein vind. Maar misschien is Pleun wel gewoon een reuzin.
I. (die zo lief was taxi te zijn) bleef daarna eten en we hebben heel fijn zitten kletsen, doen we vaker!

Donderdagavond was mijn eens-in-de-zoveel-weken-knutselavond, met Lennig, M. en E. We zitten dan bij iemand thuis elk aan ons eigen projectje te werken, eten samen, drinken thee en kletsen.

En nu is het weekend. Helemaal-niks-weekend. De boodschappen zijn al in huis, de rekeningen zijn betaald, de kamer is gepoetst. Ik ga lekker veel slapen en lezen en nog even de stad in voor een cadeautje voor T. die volgende week vier wordt.

En nu… Een foto van Peer! Met naast hem de bips van Pleun.