Zo'n blije kop als waar ik sinds maandag mee rondloop heb ik al een poos niet meer gehad. Het is een blije kop met een opklarend velletje omdat de schildklierpillen beginnen te werken. Een blije kop die niet meer op de bank moet liggen als zij thuis komt van het werk omdat de schildklierpillen beginnen te werken. Een blije kop die lekker aan het werk is en z'n plek vindt in het nieuwe werk. Een blije kop die -zoals het er nu voor staat- in september gaat verhuizen en dan eindelijk, eindelijk, eindelijk een appartementje heeft wat het met niemand hoeft te delen. Ik heb dertien jaar geleden het ouderlijk huis verlaten. Deelde eerst een appartement met één huisgenoot, ging weer even thuis wonen, kwam terecht in een studentenflat met acht huisgenoten, verhuisde vervolgens naar een half rijtjeshuis met inpandige buren en kan straks voor het eerst zeggen: dit is mijn huisje. En als ik de deur dicht doe, komt er niemand binnen als ik dat niet wil.

In gedachten heb ik het al ingericht. Het is 2 m3 groter dan mijn huidige woning maar met een heel andere indeling en daardoor wordt het toch nog passen en meten. Ik laat de grootste delen van de muren wit, maar heb ook plannen voor een donkerroze muur, een licht olijfgroene muur, een citroengele muur en een blauw-groene muur. Ik heb bedacht wat ik voor gordijnen wil (wit met zwarteblaadjesprint in de woonkamer, grasgroen in de slaapkamer). Verder ben ik nu al het papierwerk aan het verzamelen. Alleen nog een uittreksel uit het GBA en dan kan ik het indienen. Gelukkig is het gemeentehuis tijdens koopavonden geopend. 

Ik denk, ik plan en ik doe. Ik ben.